Filozofia Platona

Platon w swej filozofii próbował rozstrzygnąć większość dylematów, które dzieliły i dręczyły jego poprzedników. Wynikały one z rozważań nad znaczeniem samego pojęcia bytu – przez greków rozumiany był on bowiem w kategorii absolutu, uznawali, że jeśli coś jest to powinno trwać zawsze i niezmiennie. Jak ujął to prowadzący swoją działalność przed Platonem Parmenides: byt jest, a niebytu nie ma. Podstawą systemu platońskiego było natomiast przyjęcie, że prawdziwym i wiecznym bytem są idee, a nie rzeczy namacalne, które przyjmują formę zaledwie szczątkowego odbicie trwających wiecznie i niezmiennych myśli i właśnie idei. Zdaniem Platona relacja pomiędzy światem rzeczywistym a tym ideowym jest podobna do relacji prawdziwych przedmiotów, a ich odbić w bardzo mętnym świetle. Platon próbował sobie wręcz namacalnie wyobrazić świat idei – składać miał się on z niemożliwej do ogarnięcia liczby obiektów, które są idealne w swej formie (między innymi tak zwane bryły platońskie). Obiekty takowe mają być wieczne, co znaczy, że nie miało miejsca ich stworzenie, ani jednocześnie nie będzie miało miejsca ich zniszczenie czy też przemijanie. Wszystkie z tych namacalnych idei tworzą zhierarchizowany układ, gdzie najwyżej znajduje się idea dobra. Oprócz dobra, bardzo ważną rolę w filozofii platońskiej odgrywało także piękno praz prawda. Idea jednocześnie była dla Platona ostatnim etapem, który trzeba przejść, aby móc osiągnąć doskonałość.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *