Oświecenie

W filozofii oświecenia powstały nowe kierunki, jak krytycyzm, który był połączony z racjonalizmem. Dotyczył przede wszystkim głównych tradycyjnych instytucji społecznych i politycznych, religii i kościoła oraz odwoływał się do nauki. Następnym kierunkiem był racjonalizm, który akceptował rolę rozumu w procesie poznawania świata. Podstawą jest system myślowy Kartezjusza, Spinozy. Natomiast empiryzm zajmował się problemem dochodzenia do wiedzy, a jej prekursorem był Francis Bacon, który odrzucał wszystko, co nie można potwierdzić w praktyce. Zwolennicy przyjmują, że człowiek nie ma wiedzy wrodzonej, że rodzi się jako tabula rasa. W sensualizmie zaś uważano, że wiedza ludzka powstaje na podstawie wrażeń dostarczonych przez umysł. Do głównych przedstawicieli tego nurtu należeli G.Berkeley, D. Hume, J. Locke, D. Diderot oraz E. de Condillac. Powstał też kierunek wolterianizmu, który stworzył francuski poeta Wolter. Był on deistą, który dążył do ograniczenia wpływu kościoła i chciał tolerancji. Był też libertynizm nie tolerowany oficjalnie, jak deizm, który głosił przeciwstawienie się dogmatom wiary. Głosicielami byli Wolter, D. Diderot, J.J.Rousseau.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *